अपनी कहानी छोड़ जा

खूप लिहिता येईल हया गाण्याविषयी. सलीलदांचे music, लता-मन्नादा यांचा आवाज आणि अर्थातच शैलेंद्र.

मला आत्ता आज, या क्षणाला सगळ्यात भावतात आहे ते (नेहमीप्रमाणेच) इतक्या सहजपणे साध्या शब्दात तत्वज्ञान मांडणारे शैलेंद्रचे शब्द. अगदी रुपकात्मक वाटावे असे गाणे (मी चित्रपट पाहिला नाही, त्यामुळे त्या संदर्भात काही बोलू शकत नाही) आणि तो कोरस अगदी घुसतो मनात.

थोरल्या बर्मनदा सारखाच नायकाच्या तोंडी नसलेल्या बॅकग्राउंडच्या, तात्त्विक गाण्यात मन्नादांचा आवाज खुलतो, ते नायकांचेही गाणे छान गातात पण अशा गाण्यात त्यांचा आवाज अगदीच surreal वाटतो.

Perpetuating beyond existence ही मला मनुष्याच्या अगदी मुलभूत प्रेरणांपैकी एक वाटते. अर्थातच procreation च्या पलीकडे स्वतःच्या कामाच्या स्वरूपात आपले अस्तित्व उरावे अशी काहिशी ती मला वाटते; ‘अपनी कहानी छोड़ जा, कुछ तो निशानी छोड़ जा’ हे असेच काहिसे. साधे-सोपे पण तितकेच profound, आणि ‘मौसम’ हा किती सूचक metaphor… शैलेंद्रशिवाय कोण असे लिहिणार? गाण्यांत सहजपणे कवित्व जपणारे आणि चिंतन गुंफणारे जे थोडेफार गीतकार आहे, त्यात शैलेंद्रचे नाव वगळताच येणार नाही. सलीलदांनी ह्या ओळी कोरसमध्ये अशा काही रचल्या आहेत की समुद्रावर राहतांना त्याच्या गंभीर गाजेसारख्याच मनात घुमतात. तशाच हुरहूरही लावतात.

सकाळी कुठेतरी ऐकले हे गाणे आणि तो resonance कानात, मनात अजूनही थरथरतोय….

अपनी कहानी छोड़ जा, कुछ तो निशानी छोड़ जा
कौन कहे इस ओर तू फिर आये न आये
मौसम बीता जाय, मौसम बीता जाय….

If we won’t tell our stories, who will?

Advertisements