ख़्वाब बिखरते रहे…

बेवजह की दुनियादारी मे हम यूँ ही उलझते रहे
वक़्त गुज़रता गया, और ख़्वाब बिखरते रहे|

बेवजह की दुनियादारी मे हम यूँ ही उलझते रहे
वक़्त गुज़रता गया, और ख़्वाब बिखरते रहे|

दिल की ही कहेंगे, दिल की ही सुनेंगे,
अपनी राह खुद चुनेंगे, बस कहते रहे|

ख़्वाहिशें अधूरी रही, जो सोचा वो न कर पाये
आँख भर आयी मगर, मुस्कुराकर सहते रहे|

किसी की किताब छपी, किसी ने ख़्वाबों की तामीर की
ठंडी आहें भरकर हम, हसरतों से उन्हे तकते रहे|

ये मजबूरियाँ अपनी है, वो ख़्वाब भी अपने थे
हकीकत जो न बन पाये, उनके लिये तरसते रहे|

न बात निकली, न ज़िक्र हुआ, दास्ताँ अपनी किससे कहे
हसती-खिलती महफ़िल मे, हम भी फिर हसते रहे|

जिंदगी कुछ यूँ गुजरी, यारी, रिश्ते, फर्ज़ निभाते रहे
‘मनिष’ तो ख़ाक हो गया, अरमाँ मगर सुलगते रहे|

© Manish Hatwalne
(Originally completed on 23/5/2017)


This poem is registered and copyright protected at Screen Writers Association.


I had written first couplet back in 2012.  Something stays alive for so long, more like a dormant thought, and then resurfaces with sudden gush of feelings, words and makes you wonder where was it all this while… maybe flowing somewhere deep within.

So, a couplet that came spontaneously roughly 5 years ago gets transformed into this poem. Sharing it here on #WorldPoetryDay.


Featured image is from the internet, and unable to locate its origin, so can’t give credit here. But I am using it here with gratitude.

अचंब्याच्या गोष्टी

achambyachya-goshti

‘अचंब्याच्या गोष्टी’ ह्या एका विचित्र वयातल्या संधिप्रकाशाच्या गोष्टी. विचारपुर्वक निवडलेले खरोखरीचे eclectic collection. काही ओळखीचे तर काही (माझ्यासाठी) अनोळखी लेखक. ११-१२ वर्षाचे वय म्हणजे न धड बालपण न धड पौगंडावस्था…ह्या अशा अडनिड्या वयाच्या अलवार गोष्टी. ह्या वयात धड समज आलेली नसते, स्त्री-पुरुष संबंध, मोठ्यांचे सुप्त राग-लोभ, तिरके व्यवहार ह्याची नीटशी जाणीव झालेली नसते, पण बालपणीचा भाबडेपणा संपत आलेला असतो. जगाची, नात्यांची आणि माणसांच्या वागण्याची संगत ही मुले आपापल्या अनुभवांनुसार आणि आकलनाप्रमाणे लावायचा प्रयत्न करत राहतात. त्याच वयातल्या मुला-मुलींच्या अनुभवातून, परीप्रेक्ष्यातून लिहिलेल्या ह्या गोष्टी. कधी-कधी लेखकांच्या वयाचा अनुभव, समज ह्या गोष्टींत डोकावते (संपादकांच्या भाषेत, ‘जाणीवपुर्वक बांधलेला हात सुटतो’), पण बहुतांशी त्या मुलांच्या भावविश्वात आणि त्यांच्या आकलनाच्या कक्षेतच घडतात, पण तरीही त्या कथांच्या मधल्या जागा खूप काही सांगून जातात.

बोकिलांची ‘पतंग’ आणी जातेगावकरांची ‘भातुकली’ ह्या दोन्ही माझ्यासाठी नवीन आणि भन्नाट (सगळ्या नाही वाचल्यात अजून!). शिवाय सुबोध जावडेकरांची नेमकी, जाणती प्रस्तावना ही खास ‘चेरी ऑन टॉप’. तसंच खानोलकरांच्या ‘सनई’ कथेतील उधॄत मलपृष्ठावर पुस्तकाचे अंतरंग नेमके उलगडून जाते. काल सहजच हाती लागले आणि मग दिड-दोन तास वाचतच बसलो.

पुस्तकप्रेमींने हे पुस्तक वाचावेच पण मुलांबरोबर काम करणार्‍यांनी तर हे पुस्तक चुकवूच नये. नक्की वाचा.

achambyachya-goshti-back